Vier jaar geleden maakte ik dit werk. En het hangt nog steeds in mijn eigen woonkamer. En elke dag lach ik terug naar haar.
Dit was één van de eerste portretten waarvoor ik zelf het ontwerp maakte. Althans het eerste ontwerp waar ik tevreden over was.
Dit werk is ook het begin van een nieuwe manier van werken. Eerder werkte ik vooral vanuit schetsen en ideeën op papier. Hier stapte ik over op een digitale manier van ontwerpen en tekenen met Procreate, voordat ik ze vertaal naar textiel.
Ik ben gefascineerd door haar glimlach. Haar zelfverzekerdheid. Het kleine stukje ruimte tussen haar tanden. Iets daarin voelde levendig.
En dat doet het nog steeds.
Als ik nu terugkijk, zie ik hoeveel mijn werk veranderd is. De kleuren. De diepte. De technieken die ik gebruik.
Maar sommige werken hoeven niet perfect te zijn om belangrijk te zijn.
Dit werk staat voor een beginpunt. Het moment waarop ik ontdekte dat ik met draad kan tekenen en met garen kan schilderen. En daarom hangt dit werk nog steeds hier. En blijft het hier.