Hoe kan ik meer diepte en meer lagen geven aan een textielportret? Die vraag houdt me al maanden bezig.
Ik ben dan ook al maanden bezig met intensief materiaal- en techniekonderzoek. Op zoek naar een contrast. Een materiaal of techniek die durft te duwen. Een structuur die spanning oproept naast het zachte garen.
Dat onderzoek werd een reeks experimenten met vilt, kurk, hout, gepunnikte draad, touw en knopen. Altijd met één doel: een textuur vinden die een portret niet alleen ondersteunt maar ook contrast biedt en het werk een hele nieuwe laag geeft.
De knopen bleven terugkomen.
En dat ging ik uitvergroten.
Honderden handgeknoopte knopen. Eén voor één geknoopt, één voor één met de hand vastgezet. Niet geweven. Bewust niet. Want ook dat testte ik maar dan heb ik minder controle over de spanning, de vorm en de laag die ik wil opbouwen.
Het gekke is… ik zat de afgelopen weken zelf een beetje in de knoop. En terwijl ik zelf vastzat, bleef ik knopen leggen. En zonder dat ik het zocht, werd de techniek een richting. In de knoop zitten, uit de knoop gaan en opnieuw vorm geven.
Het resultaat is geen zijpad. Het is een nieuwe laag die zich aandient binnen mijn portretten en in mijn werk.
Binnenkort meer.