Ik ken Marga al twaalf jaar. Maar als ik haar op straat tegen zou komen, zou ik haar niet herkennen.
Al twaalf jaar spelen we Wordfeud. Inmiddels is ze bijna tachtig. Ze woont nog zelfstandig. Met haar derde man. Momenteel wacht ze op haar nieuwe driewieler, omdat fietsen niet meer goed gaat nadat ze twee keer is gevallen.
Ik weet van haar kinderen. Van de scheiding. Ik weet van haar kleindochter die onverwacht tienermoeder werd. Ik weet van haar ziekenhuisopnames, haar kanker, de kanker van haar man, alle onderzoeken, alle kleine en grote dingen die een leven vormen.
En toch zou ik niet weten hoe ze eruitziet.
Inmiddels spelen mijn moeder en Marga ook al jaren samen Wordfeud. Dus als Marga even stil blijft, bespreken wij dat hier thuis ook.
‘Zou er iets aan de hand zijn?’
Een tijdje terug bleef ze langer offline. Geen nieuwe zet en ook geen reactie in de chat. Terwijl ze normaal gesproken binnen een paar minuten reageert. Toen begon ik me echt zorgen te maken. Gelukkig kwam ze terug. Ze had in het ziekenhuis gelegen.
Daarna heb ik haar gevraagd of haar kinderen ons willen laten weten als er ooit iets met haar gebeurt.
Want dat is het vreemde. Het bijzondere. Het mooie. Ik ken Marga. En ze is me heel dierbaar. Al hebben we nog nooit samen koffiegedronken. En al heb ik geen idee hoe ze eruit ziet.
Sommige verbindingen zijn heel zichtbaar.
En sommige verbindingen zie je bijna niet.
Maar dat maakt ze niet minder echt.
In mijn nieuwe werk Strings Attached gaat het precies daarover. Over zichtbare en onzichtbare verbindingen. Over aantrekkingskracht zonder zichtbare lijn. Over hoe iets of iemand je aandacht kan vasthouden zonder dat je precies kunt uitleggen waarom.