Raak jij weleens iets aan waarvan je eigenlijk weet dat het niet mag?
Ik ben opgevoed met een moeder die het bij mij voortdurend moest herhalen; ‘Kijken doe je met je ogen, Lisette. Niet met je handen.’ Ofwel: blijf overal met je tengels vanaf.
Maar ik wil dat wel. Ik voel meestal wel die drang om te voelen. Omdat sommige materialen nieuwsgierig maken. Omdat ik even de vorm wil vasthouden. Gewoon even voelen.
Misschien is dat wel één van de redenen waarom ik met textiel werk. Dat voel je tenminste. En dat mag ook.
Sterker nog, raak het vooral aan. Want voor mij is voelen geen toevoeging aan het werk.
Het ís een onderdeel van het werk.