Eva Jinek had mij geïnterviewd voor haar nieuwsbrief. Op zondagochtend kwam die nieuwsbrief uit en daarna ontplofte mijn mailbox, mijn Instagram DM’s en mijn volgersaantal daar. Het was bizar. Er kwamen zoveel reacties binnen dat ik nauwelijks wist waar ik moest beginnen.
En tussen al die berichten en meldingen was daar een Marktplaatsmelding. Er was iemand met een nestje. Alles waar ik eigenlijk niet van durfde te dromen.
Geen broodfokker maar gewoon een nestje bij een gezin. Geen hond uit het buitenland maar een net geboren puppy. Geen hond van duizenden euro’s maar nog enigszins betaalbaar.
En… een kruising tussen een whippet en een Italiaanse windhond.
Een combinatie die bijna niet voorkomt.
Ik zocht al twee jaar naar een nestje en nu zag ik er eentje, voor het eerst. Alleen had ik met mezelf afgesproken: pas als ik financieel stabiel ben, dan mag ik een hond.
En toen kwam die melding. Precies op die dag. Tussen al die berichten over het interview en over mijn werk. Ja… wat doe je dan?
Ik dacht: alles gebeurt met een reden. Dus ik heb gemaild en gevraagd of ik mocht reserveren en er een nachtje over mocht slapen.
Drie dagen later ging ik kijken en 6 weken later haalde ik mijn meisje op.
Terwijl ik op dat moment eigenlijk nog helemaal niet financieel stabiel was.
Maar soms moet je risico’s nemen. En naast de keuze om ontslag te nemen en volledig voor mijn kunst te gaan, is Elvis nemen één van de beste beslissingen die ik ooit heb gemaakt.
Met alle gevolgen van dien… Toch? We vergeten soms alleen dat die gevolgen ook de mooiste kunnen zijn.
(Dat interview kan je hier lezen.)