In Energy Dali wordt de stem zichtbaar. Geen grote ogen die alles opnemen, maar een mond die openbarst van energie. Schreeuwend, rauw, en tegelijk speels. Een moment waarin zijn gekheid en intensiteit voelbaar worden. Zonder zijn blik.

Ik vertaalde die expressie naar kleuren en vlakken. Heldere tinten die botsen en tegelijk in elkaar overvloeien. Een gezicht dat de dynamiek vangt, wat de energie tastbaar maakt.

Waar andere portretten uit de serie focussen op de blik, vangt Energy Dali de kracht van uitbarsting. Het is een portret dat niet kijkt, maar roept. Een werk dat je meeneemt in de ongetemde levenskracht van Dalí, en dat diezelfde vitaliteit de ruimte binnenbrengt.