In Moustache Dali draait alles om de blik. Niet de foto zelf (hoe beroemd ook) maar de uitdaging die erin besloten ligt: kan ik met textiel hetzelfde bereiken? Kan ik ervoor zorgen dat de ogen je blijven volgen, waar je ook staat?

Zijn snor is natuurlijk legendarisch, een sierlijke lijn die bijna karikaturaal wordt. Zijn blik is opnieuw groots, absurd en ongenaakbaar. Maar wat dit portret onvergetelijk maakt, is die ene blik: de ogen die je niet loslaten.

Met draad heb ik geprobeerd dat moment te vangen. Het werk werd een onderzoek naar grenzen: hoe ver kan ik gaan om de intensiteit van een foto te vertalen naar textiel, zonder dat de kracht verloren gaat? En ja, de blik blijft, en dat was precies de bedoeling.

Moustache Dali is een klein werk met een grote impact. Een werk dat je aankijkt en blijft aankijken, en dat je herinnert aan lef, intensiteit en de schoonheid van het niet kunnen wegkijken. Het bewijst dat juist in het onbekende, in het verder durven gaan, de echte magie ontstaat.